حتی اینجا هم هنوز یه گوشه نشینم

آهسته میام می نویسم و بعدشم آهسته آهسته میرم

ازابراز وجود کردن حتی توی این فضای مجازی نا شناخته هم به شدت وحشت دارم

نه اینکه از اینی که هستم نا راضی باشم

ولی برام جای سواله که

چرا همیشه باید یه تماشاچی باشم به جای یه بازیکن؟

فکر میکنی کلمه ها همون جوری ان که به نظر میرسن؟

+منظورت چیه ؟ نکنه میخوای بگی کلمه ها هم مثل ما آدما چند رو دارن؟

میشه دوباره فلسفه بافی ها تو شروع نکنی؟

نه منظورم اینه که معنی واقعی کلمه ها اون احساسی یه که ما تو لحظه به زبان آوردنشون داریم نه معنای لغوی شون

+ من که نمیفهمم تو چی میگی واضح حرف بزن دیگه

....

+این سکوت چیه ؟

اینو گفتم که بدونی اگه یه روز بهت گفتم دیگه دوستت ندارم حواست نره پی معنی لغوی اش

آدما وقتی می نویسن باهوش تر به نظر میرسن

میدونی چرا ؟

چون تنها زمانی یه که واقعا درباره ی یه چیزی فکر میکنن